…त्यतिबेला राज्य असफल भइसकेको मान्नुपर्छ !
काठमाडौं, २४ पुस । जब शिक्षा, स्वास्थ्य र न्याय अधिकार होइन, पहुँच र पैसाले किन्नुपर्ने वस्तु बन्छन्, त्यतिबेला राज्य असफल भइसकेको मान्नुपर्छ।
आजको कटु सत्य
– विद्यालय भर्नामा सिफारिस,
– अस्पताल भर्नामा चिनजान,
– न्यायालयमा न्यायका लागि बिचौलिया,
– प्रशासनमा फाइल चलाउन दलाल,
– राजनीतिमा जनताको होइन, पैसाको शासन।
यस्तो देशमा नागरिकले “के आशा राख्ने ?” भन्ने प्रश्न उठाउनु स्वाभाविक हो।
तर आशा सकिएको छैन — स्वरूप बदलिएको छ
आशा अब दलहरूमा होइन,
सिस्टमभित्र पलाएका नयाँ नागरिक चेतनामा छ।
आशा अब
प्रश्न गर्ने युवामा छ
दलको झण्डाभन्दा माथि देश देख्ने नागरिकमा छ
“कम खराब” होइन, सही नेतृत्व खोज्ने सोचमा छ
स्वतन्त्र, निर्भीक आवाजहरूमा छ, जसले यही विकृतिमाथि औंला ठड्याइरहेका छन्
अब के गर्न सकिन्छ ? (भावनात्मक होइन, व्यवहारिक)
1। निराश नबन्ने, सचेत बन्ने
निराश नागरिक होइन, सचेत नागरिक सत्ताका लागि खतरा हो।
2। दल होइन, मूल्य रोज्ने
विचार, चरित्र र कामको हिसाबले नेतृत्व छनोट गर्ने।
3। स्थानीय तहबाट जवाफदेहिता सुरु गर्ने
वडा, नगर, गाउँमै प्रश्न गर्ने संस्कार बसाल्ने।
4। बिचौलियालाई सामाजिक रूपमा अस्वीकार गर्ने
“काम मिलाइदिने” लाई होइन, नियम पालना गराउनेलाई साथ दिने।
5। स्वतन्त्र र वैकल्पिक राजनीतिलाई बल दिने
चुनावमा, बहसमा, सामाजिक सञ्जालमा।
अन्तिम कुरा
यो देश बाँचिरहेको छ, तर रोगी अवस्थामा।
रोग निको पार्न औषधि होइन, शल्यक्रिया चाहिन्छ
त्यो शल्यक्रिया भनेको नागरिकको सामूहिक दबाब र नयाँ राजनीतिक संस्कार हो।
संजीव गुरुङ, स्वतन्त्र उम्मेदवार नुवाकोट क्षेत्र नम्बर १