विद्यालयको लापरवाही कि दुर्घटना ? जुत्ता राख्ने र्याकले थिच्दा ४ वर्षीय एरोनको मृत्यु
मकवानपुर — विद्यालय बालबालिकाका लागि सुरक्षित आश्रयस्थल हुनुपर्ने हो। तर मकवानपुरको राक्सिराङ गाउँपालिका–६ स्थित राष्ट्रिय माध्यमिक विद्यालय सिलिङ्गेमा भएको एक दर्दनाक घटनाले विद्यालयभित्रको सुरक्षा व्यवस्थामाथि गम्भीर प्रश्न खडा गरेको छ।
विद्यालय परिसरमै खेलिरहेका चार वर्षीय बालक एरोन चेपाङ जुत्ता राख्ने फलामको र्याकले थिचिँदा गम्भीर घाइते भए। जेठ ७ गते भएको उक्त घटनापछि उनलाई उपचारका लागि चितवनको भरतपुर लगिएको थियो। तर शरीरका संवेदनशील अंगहरूमा गम्भीर चोट र संक्रमण फैलिएपछि उपचार सफल हुन नसक्दा उनको मृत्यु भएको छ।
चिकित्सकहरूका अनुसार र्याकले थिच्दा एरोनको आन्द्रा, किड्नी, फोक्सो र मुटुजस्ता महत्वपूर्ण अंगमा गम्भीर असर परेको थियो। सामान्य देखिने एउटा फलामे संरचनाले अन्ततः एक निर्दोष बालकको ज्यान लियो।
दुर्घटना मात्र कि व्यवस्थापनको लापरवाही ?
घटनापछि बालकका बुबा रामकुमार प्रजाले विद्यालय व्यवस्थापन समिति र कर्मचारीहरूको गैरजिम्मेवारीका कारण छोराले ज्यान गुमाउनुपरेको आरोप लगाएका छन्।
प्रश्न उठेको छ—बालबालिका खेल्ने स्थानमा यति भारी फलामे र्याक कसरी असुरक्षित अवस्थामा राखियो रु त्यसको नियमित निरीक्षण गरिएको थियो कि थिएन रु विद्यालयभित्र रहेका सम्भावित जोखिमहरूको मूल्यांकन किन गरिएन रु
शिक्षा संस्थाहरूमा भवन, फर्निचर तथा अन्य सामग्रीको सुरक्षा परीक्षण नियमित हुनुपर्ने भए पनि ग्रामीण क्षेत्रका धेरै विद्यालयमा यस्तो अभ्यास कमजोर देखिन्छ। एरोनको मृत्युले यही कमजोरीलाई उजागर गरेको छ।
परिवारमाथि दोहोरो पीडा
घटनाले चेपाङ परिवार शोकमा डुबेको छ। एरोनकी आमा वैदेशिक रोजगारीका लागि विदेशमा रहेकी थिइन्। छोराको मृत्युको खबर पाएपछि उनी मानसिक रूपमा विक्षिप्त बनेर अस्पतालमा भर्ना हुनुपरेको परिवारले जनाएको छ।
गरिबी र रोजगारीको बाध्यताले परिवार टाढा रहेका बेला भएको यो घटनाले आर्थिक मात्र होइन, भावनात्मक पीडासमेत थपेको छ।
जवाफदेहिता खोज्ने समय
यो घटना केवल एउटा परिवारको पीडा होइन, विद्यालय सुरक्षाको राष्ट्रिय बहस बन्नुपर्ने विषय हो। विद्यालयभित्र रहेका असुरक्षित संरचना, कमजोर निगरानी र सुरक्षा मापदण्डको अभावले भविष्यमा यस्ता दुर्घटना दोहोरिन सक्छन्।
एरोन अब फर्केर आउने छैनन्। तर उनको मृत्युले एउटा प्रश्न छोडेको छ—बालबालिकाको सुरक्षाप्रति विद्यालय र सम्बन्धित निकायहरू कति जिम्मेवार छन् ?
यदि यो घटनाबाट पाठ सिकिएन भने अर्को एरोनको ज्यान जाने जोखिम अझै कायम रहनेछ। विद्यालय शिक्षा दिने थलो मात्र होइन, बालबालिकाको जीवन सुरक्षित रहने स्थान पनि बन्नुपर्छ। अहिले सबैभन्दा ठूलो आवश्यकता यही हो।
